Sommige momenten in je loopbaan vormen je als leider. Niet omdat alles volgens plan verloopt, maar juist omdat dat niet zo is. Voor mij was dat het moment waarop we in korte tijd 123 vluchtelingen moesten opvangen in een sporthal. Als hoofd opvang stond ik midden in die operatie. Wat begon als een logistieke uitdaging, groeide uit tot een intensieve leiderschapservaring die ik nooit zal vergeten.

Het moment waarop je voor het eerst een leidinggevende rol op je neemt, ontdek je al snel dat leiderschap meer vraagt dan alleen vakkennis en betrokkenheid bij je team. Leiderschap is balanceren, schakelen en soms zelfs navigeren tussen belangen die elkaar lijken tegen te spreken. Juist in die spanningszone tussen team en directie ontstaat één van de grootste, minst besproken uitdagingen van modern leiderschap.

Tijdens een leiderschapstraining kreeg ik een opmerking die ik nooit meer ben vergeten. 

Toen ik begon als manager, dacht ik dat mijn grootste kracht mijn gevoel voor harmonie zou zijn. Ik ben iemand die spanning feilloos aanvoelt, die het liefst wil dat iedereen zich prettig voelt, en die liever bruggen bouwt dan muren optrekt. 

Lange tijd heb ik gedacht dat wat ik deed als leidinggevende heel normaal was. Een praatje maken aan het begin van de dag, even doorvragen wanneer iemand wat stiller leek, een agenda-item verschuiven om ruimte te maken voor een spontaan gesprek. Voor mij voelde het niet meer dan logisch. Zo ben ik nu eenmaal. Zo werk ik nu eenmaal.